Wim Pero - Vergrijzing

Vergrijzing

De duivensport vergrijst, iedereen kan dat gewaar worden in zijn eigen
vereniging. In onze vereniging, waar we nog met circa 70 leden zijn,
hebben wij nog maar een stuk of vijf leden onder de vijftig. Je kan dus nu
al uittellen hoe het er over tien of twintig jaar uit zal zien.
In de media lees je regelmatig over de gevolgen van de algemene
vergrijzing welke in ons land aan de gang is. Over tien jaar zouden er,
als er niets gebeurt, in Nederland 300.000 demente bejaarden zijn,
waarvoor maar 29.000 verpleegplaatsen beschikbaar zijn.

Ook de duivensport heeft te maken met dat probleem en als de bovenstaande
cijfers uitkomen zullen velen in hun vereniging te maken gaan krijgen met
dementerende leden, die omdat er geen plaats is in de verzorgingstehuizen
noodgedwongen thuis door hun familie verpleegd zullen worden. Een
dementerende duivenliefhebber zal in de eerste fase van zijn ziekte zeker
zijn duiven niet opruimen.

Met een dergelijke situatie heb ik al te maken gehad. Eerst een oom en
later mijn eigen vader, beide duivenmelkers kregen te maken met de ziekte
van Alzheimer.

Elke maandagmiddag kwamen ze bij mijn oom bij elkaar, een groepje
duivenmelkers, die in het seizoen konden napraten over het voorbije
weekend. Gewoon gezellig keuvelen over duiven en discussiëren over de
vlieglijn, de lossingen en al die dingen die een duivenmelker bezighouden.
Al enige tijd viel het hen op dat Sjef, mijn oom, steeds minder aan die
gesprekken meedeed, terwijl hij voordien altijd het hoogste woord had.
Na verloop van tijd zat hij er alleen maar bij, stond geregeld op, riep
zijn hond en vertrok, de andere duivenmelkers in verbazing achterlatend.
Op een zeker moment is hij naar zijn hok gegaan en heeft hij al zijn
duiven geslacht, zo maar, zonder zijn vrouw iets te hebben verteld.
Terwijl hij toch een prima hok duiven had, waar hij anderen, als hij ze
had weggegeven, best een plezier mee zou hebben gedaan.
Toen hij de duiven geslacht had, zei hij tegen zijn vrouw, “ik stop ermee,
ik heb er geen zin meer in.” Enkele weken later is hij opgenomen in een
verzorgingstehuis.

Met mijn vader ging het veel geleidelijker. Het sloop er als het ware
langzaam in. Eerst dachten we nog dat hij alleen maar vergeetachtig was.
Hij begon kleine fouten te maken en als je hem daarop wees, dan had hij
altijd wel een smoesje klaar, waarom dat zo was gegaan.
Hij was de hele dag met zijn duiven bezig. Mijn moeder werd er kierewiet
van. Zelfs tussen de soep en de aardappelen moest hij even iets op zijn
hok doen. Hij liep de hele dag te sjouwen met een gieter om de drinkpotten
bij te vullen en schrobde zowat wekelijks zijn hok uit. Als hij zijn
duiven los liet, dan moesten ze tien minuten later weer binnen worden
geroepen om ze vervolgens na tien minuten weer los te laten.
Het hele hok lag vol duivenvoer, dus binnenkomen deden ze niet zo snel. De
klep echter werd gewoon gesloten, ze moesten maar zien wat ze deden.
Toen de vluchten begonnen hielp ik hem met inkorven. Na de vlucht bracht
mijn zus de klok met hem weg. Bij het openmaken van zijn klok bleek, dat
hij, telkens als er een duif was gekomen, alleen maar een afslag te hebben
gemaakt, doch vergeten was de poule-ringen in de klok te doen. We lieten
hem maar doen, hij had er zelf toch geen erg in.
Het ergste echter was de kweek. Telkens als ik op de kooi kwam, ik ging er
enkele keren per week naar toe, waren er duiven in hun broedhok opgesloten
en stond de nestschotel met daarin de intussen gestorven jongen, in het
broedhok daarnaast. Een tijd lang heb ik telkens als er weer eieren lagen
deze goed geschud en later heb ik alle doffers meegenomen. Hij had dat
niet eens in de gaten.
Toen hij eindelijk in het verpleegtehuis werd opgenomen, had hij het, toen
hij nog te verstaan was, alleen nog maar over duiven. Midden in de winter
vroeg hij, hoe laat de duiven gelost zouden worden, wie er goed gevlogen
had of hij zei dat hij zijn duiven moest gaan voeren.
Later, toen hij niet meer kon praten, zat hij met zijn handen alsof hij
daarin een klein jong had.

Mijn moeder had mij om een oogje in het zeil te houden en de zaak bij te
sturen, toen hij nog zelfstandig duiven hield.
Maar hoe is dat in uw omgeving?
Hebt u een dementerend medelid, maak dan eens een afspraak met zijn vrouw
of kinderen en help hen als het even kan. Al is het maar voor het welzijn
van de duiven, die anders tijden lang zonder water of voer zitten.

Gelukkig wordt niet iedereen dement.
Het komt ook regelmatig voor dat iemand vanwege zijn fysieke conditie, of
van die van zijn vrouw, met de duivensport moet stoppen omdat ze naar het
bejaardenhuis moeten verhuizen.
Het zal je maar gebeuren, dat je na je hele leven duiven te hebben gehad
moet stoppen omdat het gewoon niet meer kan, terwijl je nog zo graag wilt.
Een lid van onze vereniging, overkwam dat ook. Zijn vrouw werd steeds
slechter en er zat niets anders op dan te verhuizen naar het
verzorgingstehuis.
Af en toe ga ik bij hem op bezoek. Ik neem dan de duivenkrantjes mee, die
ik al uit heb. Ik weet dat hij die graag leest.
De eerste keer moest ik bij de receptie vragen in welke kamer hij woonde.
De receptioniste wist onmiddellijk wie ik bedoelde, toen ik zijn naam
noemde. “Op de 2e etage,” zei ze,” je kunt het niet missen, want op de
gang naast zijn voordeur hangen duiventegeltjes, op de deur zit een
duivensticker.”
Hij keek heel blij toen hij me binnenliet. “Leuk dat je eens aankomt, hoe
gaat het met de duiven” was het eerste wat hij zei. Heel zijn kamer stond
vol met trofeeën, die hij in de loop der jaren met zijn duiven gewonnen
had. Aan de wand hingen de delftsblauwe borden.
Hij vertelde nog wekelijks bezoek te ontvangen van Sjaak, zijn oude
buurjongen, die ook duiven heeft en ook Pietje, die de duivenuitslag
rondbrengt, maakt elke week nog een praatje met hem. Enkele andere leden
komen zo af en toe even binnenwippen.
Hij vertelde me, dat hij als de duiven moeten komen, vanaf zijn balkon
precies op het hok kan kijken van een lid van de vereniging en precies
weet of die vroeg zit of niet.
“Doe ze allemaal de groeten van me, als er vergadering is” zei hij, toen
ik ging, “niet vergeten, hé, ik kan zelf echt niet meer komen, maar ik
blijf wel lid.”

Ze zijn zo blij met dergelijke aanloop, weer eens over duiven te kunnen
praten, oude verhalen vertellen.
Het is weer bijna nieuwjaar, tijd voor goede voornemens.
Zoek ze eens wat vaker op, deze oude liefhebbers of haal ze eens op als de
duiven moeten komen.
Ze zijn er nog zo graag bij.
Disclaimer

Alle stukken gepubliceerd door Duivenvaria zijn met toestemming geplaatst. Het is verboden zonder toestemming artikelen die op duivenvaria.nl staan van onze site te kopiëren voor andere doeleinden. Verder is duivenvaria.nl niet verantwoordelijk voor gevolgen die hier mogelijk uit voorkomen.

Team duivenvaria.nl