Michel Beekman - Het vaste systeem vormt de basis

Het vaste systeem vormt de basis
Zondag 29 januari 2012. Naar aanleiding van het forum bij P.V. Pleines (Zandvoort) schreef ik 2 weken geleden over het belang van vertrouwen in de op het hok aanwezige duiven. Onder de kop ‘bijhalen is geen sinecure’ deed ik u verslag van mijn zoektocht naar nieuwe aanwinsten. Het ging vooral eigenlijk over het gebrek aan vertrouwen en de late herkenning van goede duiven. Ik deed achteraf gezien veel fout.  Te weinig vertrouwen en te veel veranderingen en dat is op een duivenhok eigenlijk nooit goed. Deze week mijn ervaringen met voer- en medische systeem. Hopelijk steekt u er iets van op ….. Als u niet geïnteresseerd bent in mijn ervaringen kunt u nu overigens nog afhaken …
Gelukkig heb ik mijn hele duivenleven in onze mooie sport altijd een behoorlijk vaste hand van voeren (systeem) gehad. Misschien was het gebrek aan kunde of gewoon geluk maar in de 27 seizoenen heb ik maar één keer mijn voersysteem ingrijpend gewijzigd. Dat gebeurde in het jaar 2004. Het tweede  jaar met oude duiven na de herstart in Aalsmeer (in 2002). Ik veranderde van een klassiek ‘opvoer-systeem’ naar een ‘iedere dag hetzelfde-systeem’.  Ik wil de graag langdurig trainende oude duiven.Een voorwaarde hiervoor is m.i. voldoende brandstof. Ik had in 2003 voor het eerst echt met jonge duiven gespeeld op mijn nieuwe adres (in 2002 werd slechts aan enkele navluchten deelgenomen). Ik voerde de jongen iedere dag hetzelfde. Een mengeling bestaande uit 3 delen Sport, 2 delen Zoontjes en 1 deel Zuivering aangevuld met een ½ deel Snoep en een ½ deel Hennep. Aan het begin van de week wat minder aan het einde van de week wat meer. De resultaten waren zeer behoorlijk en ik besloot om de oude duiven vanaf seizoen 2004 hetzelfde te voeren. Als jong deden ze het immers goed. Wel voegde ik nog een ½ deel pinda’s toe aan de mengeling om de duiven van meer brandstof te voorzien. Bij afstanden groter dan 200 kilometer verving ik aan het eind van de week ‘de Zoontjes mengeling voor Sport’. Grofweg voor iedere 100 kilometer extra werd er een dag langer ‘grof’ gevoerd. 2004 met de oude duiven werd een van mijn beste jaren ooit en mijn doorbraak naar de betere liefhebbers in de regio. U zult begrijpen dat ik sindsdien niet of nauwelijks meer aan het systeem gesleuteld heb. Als ik al eens iets veranderde was het een detail. Zo heb ik de laatste 2 jaren (2010 en 2011) de pinda’s vervangen door P40-korrels (extra eiwit). De pinda’s krijgen de duiven overigens nog steeds, maar nu als lokkertje om binnen te komen  en als extra energie bij de Dagfondvluchten. Ook bij de zwaardere Midfondvluchten overigens. Een aantal jaar gaf ik ook nog ¼ deel Witzaad, echter komend jaar zal dit onderdeel uit de mengeling verdwijnen. Ik zie er geen toegevoegde waarde meer in.
Ook veranderde ik de laatste twee jaren het verschil tussen het voer aan het begin van de week in de periode van de Midfond en Dagfondvluchten. De mengeling met Zoontjes werd aan het begin van de week gemixt met het voer zonder Zoontjes in de verhouding 1:1 waardoor het voer aan het begin van de week vrijwel identiek was aan dat van het eind van de week.
Ook de hoeveelheid bleef alle jaren vrijwel hetzelfde. In 1986 besloot ik mijn oude doffers die toen nog op klassiek weduwschap gespeeld werden met een lepel te voeren. Ik koos een ouderwetse ‘aardappellepel’. Een klassiek model, veel groter dan de huidige modern vormgegeven lepels. Op een normale dag gaf ik de duiven 1 lepel. ’s Morgens ‘afgeslagen’, ’s avonds met een grote kop.  Alleen op woensdag- en donderdagavond gaf ik meerdere lepels. Doordat de resultaten gelijk redelijk  (voor die tijd en naar mijn toenmalige begrippen) waren noemde ik de lepel als 20-jarige ‘de wonderlepel’. En u begrijpt het al deze lepel gebruik ik nog steeds. Ik voer niet meer dagelijks met de lepel want dat is mij veel te veel werk en bij mijn duivinnen die niet opgesloten zitten is dit ook onmogelijk. Nu gebruik ik de lepel alleen aan het begin van het seizoen. De duivinnen worden geteld en vervolgens worden er  evenveel lepels in een grote voerbus geschept. Twee keer, één keer met kop voor ’s avonds en één keer zonder kop voor ‘s morgens. De lepel wordt vervolgens weer opgeborgen tot het moment dat de jonge duiven ‘op systeem’ gaan. Deze hoeveelheden krijgen de duivinnen het hele seizoen.  Veel meer lusten ze in de regel niet. Heel soms geef ik een beetje meer maar vaak is het al moeilijk genoeg om ze de standaard hoeveelheid op te laten eten. Vooral in de periode dat ze ook nog veel energiemix, etc. te verstouwen krijgen.
Medisch is het een moeilijker verhaal. Hierin is het minder makkelijk om een vaste hand te houden. Vrijwel iedereen is vatbaar voor moderne trends. Zo ook ik. D.w.z. dat ik de laatste jaren probeer het medicijngebruik terug te dringen. Vroeger gaf ik gewoon een vast systeem. In de winter van 1985 op 1986 (of was het een jaartje later) bracht Hans Eijerkamp een Duitstalig boek uit waarin hij beschreef hoe de duiven begeleid werden. Hij vertrekte het inmiddels zeer bekende systeem van Henk de Weerd  aan zijn kolonie. Een systeem dat toen nog niet zo algemeen bekend was. BS aan het begin van de week en Witte Neuzen op donderdag. Ik was net begonnen in de sport, zocht houvast en vond dit omdat ook dit systeem hoorde bij het voersysteem (met lepel). Dit is jaren zo gebleven.
De eerste verandering volgde in het begin van de jaren negentig. Met de Buis duiven volgde zijn ‘gebruiksaanwijzing’, d.w.z. zijn medische systeem want qua voeren verschilde dit niet veel. Cor Buis Sr  was in die periode erg bang om tegen Het Geel te kuren . Het zou  de vorm doen afbreken (waar hebben we dit meer gehoord). Hij maakte de duiven voor het seizoen goed ‘schoon’ door wat langer dan gebruikelijk tegen Het Geel te kuren. In het seizoen werden de duiven hier niet mee belast. Buis Sr was in het seizoen vooral zeer bezorgd over de luchtwegen. Iedere week werd er via het water gedurende 3 maaltijden opgetreden tegen de Ornithose. Op zondag en maandagmorgen. Buis had in die jaren zijn eigen mix bij de regionale postduivendierenarts, Orni-Buis. Tweemaal zo sterk als de toen reguliere Ornithose-middelen. Dit systeem heb ik vele jaren gevolgd. Helaas bleek het niet kuren tegen ‘tricho’ niet altijd mogelijk maar de oplossing hiervoor was eenvoudig. Gewoon in dezelfde drinkbak, één of twee keer per maand.
Aan het eind van de jaren negentig ben ik hiervan wederom afgeweken. Waarom weet ik niet meer maar waarschijnlijk had het te doen met het groeiende aanbod aan middelen die op donderdag verstrekt konden worden. Ook leek dit een tijdje het beste te werken …… Vooral met Belgatai van de Weerd had ik veel succes …. of geluk …. Vaak gebruikte ik ook Orni Speciaal maar met wat minder succes. Ook de bekende DIN-druppels (recept van de Brink) gebruikte ik af en toe. Met wisselend succes …
In de winter van 2009 besloot ik dat het anders moest. Ik wilde het weer eens proberen zonder het gebruik van Ornimiddelen. Bij de start in Aalsmeer had ik het ook al eens geprobeerd. Toen bleek het tevergeefs  en dit bleek in 2010niet anders. Voor het seizoen maakte ik ze schoon met poeder 29 van Boskamp maar de duiven bleven slechts enkele weken in conditie, Hierna volgde een (te) scherpe terugval. Er werd na de derde vlucht ingegrepen. Er werd 6 maaltijden gekuurd, verspreid over 4 dagen met aangezuurde Doxicycline en de trein was vertrokken. Ik herhaalde dit enkele weken later en in de tweede helft van het oude duiven seizoen nogmaals. Het ging behoorlijk goed! Het Geel hield ik onder controle door keelstrijkjes bij sportvriend Henk. Er werd niets  verstrekt als ze niets mankeerden. Later in het seizoen door net als vroeger een paar dagen in de maand te kuren.  Eenmaal gaf ik een pil maar zonder noemenswaardig resultaat.  
In 2011 volgde ik dezelfde route en ook het afgelopen seizoen ging het zeer behoorlijk, vooral in de eerste fase van het oude duivenseizoen. Ik ben dan ook niet van plan om het komende jaar veel te veranderen. Natuurlijk lees ik ook in alle stukken dat de mensen niets of vrijwel niets geven. Ik zou dit zelf ook graag willen maar ik ben bang dat het met de grote hoeveelheden duiven en daardoor vrij volle hokken niet zo eenvoudig is als vele andere melkers schetsen. Selecteren op gezondheid (hard zijn) is ook niet mijn sterkste eigenschap. Ik wijk dan ook niet meer af. In de stille tijd en in het kweekhok moeten de duiven het op eigen kracht redden. Naar het seizoen toe schakel ik over naar een hopelijk ‘intelligente’ medische begeleiding.  
Waarom  zo weinig veranderen? Ik heb hier wel een gedachte bij. Ik denk namelijk dat duiven wennen aan ieder systeem en dat indien je dit consequent volhoudt en hierbij consequent selecteert je vanzelf duiven overhoudt die het op het gekozen systeem doen. Gekscherend roep ik wel eens ‘al geef je ze altijd wortelen, volhouden en je krijgt duiven die het gaan doen’.
Bovenstaande verklaart waarschijnlijk ook waarom nieuwkomers op vrijwel ieder hok moeite hebben het beter te doen dan bestaande duiven. Ze zijn simpelweg niet gewend aan het gevolgde systeem. De uitspraak van de kampioenen in het forum (‘heb vertrouwen in je duiven en in je systeem’) is dus meer dan waar! Althans naar mijn bescheiden mening

OP EIGEN HOK
Duurt de martelgang van kromme Leendert die in dit geval de kweek heet voort.  Op dit moment hebben 55 koppels gelegd in het vlieghok. We zijn op dit moment bijna drie weken onderweg. Niet best dus. Niets nieuws onder de zon overigens want ieder jaar gaat het zo moeizaam. Misschien voer ik ze wel te zwaar. Ik heb geen lichte hand van voeren en ook heb ik graag een mooie ronde duif. Wellicht is dit voor de kweek wat teveel van het goede. Ook de selectie voor het weduwschap lijkt de duivinnen steeds trager te doen leggen. Sommige leggen zelfs helemaal niet meer …
In het kweekhok gaat het wat beter. Ook dit is niets nieuws, hier loopt het altijd beter dan in het vlieghok. Echter ook in het kweekhok zit het niet helemaal mee. Een woeste knokpartij verstoorde 4 nesten. Ook hebben een aantal van mijn betere duivinnen nog niet gelegd. Echter dit zijn ieder jaar trage leggers. Zo moet de moeder van mijn ‘15’ nog steeds leggen. Inmiddels heb ik een kunsteitje ondergeschoven. Zowel vorig jaar als in 2010 legde zij toen vlot eitjes erbij. Hopelijk dit jaar weer.
In combinatie met de eieren uit de betere vliegduiven heb ik echter meer dan genoeg eieren om afdeling 1 te voorzien van 72 eieren. Alles zit daar te broeden en komende week zal ik de eieren verleggen. Dit is altijd een puzzeltje. Ook het goed opschrijven is dan niet onbelangrijk. Ieder jaar neem ik mij dit voor maar ieder jaar gaat het wel bij een paar duiven fout.

.Gisteren heb ik overigens de laatste hand gelegd aan de twee rolluiken in het oude duivenhok. Ze werken gelukkig. Het pielen met de bedrading kostte nog wat meer tijd dan ik verwacht had maar uiteindelijk mag het resultaat er zijn. Nog 2 schermen te gaan. Volgende week zaterdagmorgen gaan we vol goede moed verder. ’s Middags is de kampioenenhuldiging van mijn rayon dus zal ik vroeg  beginnen. Voordeel is in ieder geval dat ik nu weet hoe het moet. Tot volgende week!
Michel Beekman