Michel Beekman - Koppelen en een duivenhappening

Koppelen en een duivenhappening
Zondag 8 januari 2012. Vandaag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en mijn vliegers gekoppeld. Op het selecteren na vind ik koppelen het ergste wat er is in een duivenseizoen. Het is veel werk, dat ik voor een deel zelf op de hals haal natuurlijk, maar vooral het begin van een stresserende periode. Allereerst is daar de stress van de koppeldag. In mijn geval betekent dit 72 doffers opsluiten (hetgeen makkelijk ging door het hok donker te maken) en vervolgens 72 duivinnen naar de broedhokken dragen. Iedere keer een afstandje van 11 meter lopen, duif pakken, weer 11 meter teruglopen en bij de doffer zetten. Ondertussen in de administratie loerend, wie past een beetje bij wie.

Met een half oor luisterend naar het geluid dat uit het een beetje donkergemaakte vlieghok komt. Zijn ze niet te hard te aan het knokken? Als er een te onheilspellend gerammel van de rekjes in de broedhok klinkt, snel weer terug om de nieuwbakken echtlieden uit elkaar te halen. Of om in ieder geval te kijken wat er aan de hand is. Meestal valt het mee maar soms is het echt mis. Vroeger had ik broedhokken met twee etages waardoor het zelden voorkwam dat er een duivin in elkaar gepikt werd. Echter deze broedhokken zijn dit najaar vervangen omdat deze in het seizoen veel te bewerkelijk waren. Dit betekent wel meer gedoe bij de koppeling maar het is het één of het ander.
Ik hecht zoals wellicht bekend is niet echt aan het maken van koppels. Ik heb ik mijn gehele duivenleven misschien wel 2500 koppels ‘gemaakt’ en er waren slechts enkele echte topkoppels bij. Veelal bij toeval ontstaan.  Bij de meeste liefhebbers is het niet anders. Veel melkers laten ze dan ook vrij koppelen. Collega-schrijvers doen die ook maar ik vraag mij af hoe ze het voor elkaar krijgen. Ik heb het in Diemen ook ooit eens geprobeerd maar het duurde weken voordat de koppels uiteindelijk gevormd werden. Ook kon ik geen verschil merken in kwaliteit van de jongen, terwijl ook de vliegprestaties niet aanmerkelijk beter waren…..  
Ik let bij het koppelen (in het vlieghok) alleen op niet te directe familierelaties. Voor het overige hoop ik op een gelukje door intuïtief te koppelen. Ik probeer de betere meerjarige duiven aan elkaar te koppelen. Tenminste als de vaste partner niet meer aanwezig is. Anders blijft alles bij hetzelfde. Ook probeer ik de betere jonge duiven tegen elkaar te koppelen. Ik hoop ook dit jaar weer op een ‘gelukkie’. Zo koppelde ik de 3e kampioensdoffer van de afdeling (Klaksoort) tegen een duivinnetje dat tweemaal als eerste op het hok arriveerde (Buis/Gebroeders Fanger-soort). Garanties biedt het niet maar een bijkomend voordeel is mogelijk dat het koppeltje lang stand houdt. Jongen die het in hun geboorte jaar goed deden en het hele programma vlogen verspeel je minder snel en dat is weer makkelijk voor de rest van het seizoen.
Als de eerste drukte van het samen zetten voorbij is en de koppels allemaal bij elkaar zitten gaan de luiken voor de ramen om het zo donker mogelijk te maken in het hok. Hierdoor blijven vooral de jonge doffers wat rustiger. Een garantie voor duivinnen die heel blijven is dit natuurlijk niet. Bij het verlaten van het hok ontdekte ik bij een laatste inspectie al een duivin die in haar oog gepikt was. Even aanzien en anders vervangen door een andere duivin. Vroeger liet ik een dergelijk koppel dan direct los in de hoop dat meer ruimte de liefde snel doet oplaaien. De laatste jaren doe ik dit niet meer omdat dit naar mijn smaak leidt tot meer onrust voor de rest van de duiven. De jonge garde die niet gewend is om opgesloten te zitten wil dan ook ‘weg’ en ze worden dan bijkans helemaal gek omdat dit natuurlijk niet lukt.
Bij een tweede inspectie bleek de aan haar oog gekwetste duivin er redelijk bij de zitten. Inmiddels was er echter een tweede duivinnetje tot bloedens toe gepikt. Kl… doffer. Hopelijk valt de avond snel.  Een nachtje samen maakt het vaak makkelijker. Wat er precies gebeurt weet ik niet maar vaak is een koppel dat op de eerste dag nog wat moeilijk deed dan plotsklaps goed gekoppeld.
Ik laat ze na de eerste nacht overigens nog een hele dag in het donker zitten. Pas in de loop van de week maak ik het weer lichter. Deze eerste echte dag van de koppeling laat ik ze ook opgesloten zitten. Soms lijken duiven goed gekoppeld maar schijn kan bedriegen. Een dagje langer in het broedhok kan geen kwaad. Voer krijgen ze dan in een potje en drinken uit een bakje of door de drinkbak voor het broedhok te houden.
Hierna begint de volgende periode vol spanning. Het laten wennen aan hun broedhok. Voorheen liet ik altijd 2 a 3 koppels tegelijk los. Zo ver mogelijk uit elkaar qua broedbak-positie. Dit jaar zal ik 6 koppels tegelijk in vrijheid stellen. Met 36 koppels per hok duurt het anders gewoon te lang voordat alle duiven weten waar ze ‘wonen’. Aan een knokpartij valt dus bijna niet te ontkomen. Zo lang er geen eieren liggen is het niet desastreus, al probeer ik te voorkomen dat duiven hun broedhok en daarmee hun zelfvertrouwen verliezen. Gelukkig zijn de jonge doffers goed gehecht aan hun broedhok.  Het resultaat van bovenstaande aanpak is dat de eieren zelden vlug ‘vallen’. Ik ben altijd blij als 3 weken na de koppeling het gros van de duiven broedt.
Geslaagde duivenhappening. Zaterdag 7 januari organiseerde PV Pleines uit Zandvoort (aan de stormachtige zee) een geslaagde duivenhappening. Het doel was om de financiële positie wat bij te spijkeren en dit zal zeker gelukt zijn gezien de superieure bonnenverkoop. In dit klapstuk van de dag bleek ook weer de tweedeling in de sport die zich gaandeweg steeds verder voltrekt. Een aantal bonnen van landelijke en internationale topliefhebbers brachten vele honderden euro’s op terwijl de bonnen van de locale grootheden tussen de 50 en 120 euro bleven steken. Nog steeds aanzienlijke bedragen, maar zoals gezegd van een andere orde.
Een orde die ook werd aangestipt door één van de leden van het forum. Forumlid Henny La Grouw  stelde onomwonden vast dat er sprake is van  een tweedeling in de sport toen er gevraagd werd waarom degenen achter de tafel kampioenen waren en anderen aanwezigen in de zaal niet. Een soort samenvatting van zijn interessante antwoord. “Je heb hobbyisten en mensen die het onderste uit de kan halen’, aldus La Grouw. ‘De laatste groep is het hele jaar in touw om hun atleten optimaal aan de start te brengen en tot grote hoogte te doen stijgen’. ‘Kampioenen besteden er zomer er winter veel aandacht aan’. ‘Dit is nodig om prestaties te leveren’.’ Topsporters laten het ook niet maanden lopen om vervolgens binnen enkele weken naar hun topvorm te groeien’. ‘Het is topsport waarin het toeval zoveel mogelijk wordt buiten gesloten, met een planning en een vast systeem’.
La Grouw werd in zijn antwoord en conclusies  gesteund door de overige forumleden, Hannie Fanger en Jan Kaman. Veel melkers doen er in de winter te weinig aan was ook de mening van de heren achter de tafel. Ook meenden zij dat er teveel aandacht uit ging naar bijzaken (welke medicijnen gebruiken jullie, wanneer en hoeveel) en dat er te weinig aandacht ging naar de noodzakelijke aanwezigheid van goede duiven. De drie heren, Noord Hollandse cracks, stelden zonder dralen dat de goede duif de basis is van hun successen. Hier zijn ze altijd naar op zoek en voor de rest hebben ze gewoon vertrouwen in hun duiven en het systeem van verzorgen. Hierin zijn ze ook nauwelijks te beïnvloeden, ook een kwaliteit van een echte kampioen.
De duivenhappening kende overigens nog een interessant onderdeel. Een keuring door ogenspecialist Jos Evers. Helaas stond dit ’s morgens op het programma en kon ik dit tot mijn spijt niet bijwonen. Jammer want ik had hier graag eens getuige van geweest.  Zelf sta ik er namelijk wat sceptisch tegenover maar ik ken kampioenen die er heilig in geloven. Te drukke verzorgwerkzaamheden en het ontbreken van vervoer stonden dit echter in de weg. Wellicht een volgende keer.


Nog even een mooie foto van Michel je ziet  Zandvoort bij storm

OP EIGEN HOK
Hier valt weinig aan toe te voegen gezien hetgeen hierboven al vermeld staat. De kweker volgen dinsdag.
Tot volgende week!
Michel Beekman