Michel Beekman -

Zondag 18 december 2011. Dit wordt een wekelijks schrijfsel zonder structuur of zonder groot onderwerp. De reden is simpel, het is erg rustig in Duivenland zo vlak voor Kerst.

Wellicht is het de kerstgedachte die leidt tot weinig animositeit of ander bestuurlijke onrust. Feit blijft dat het stil is qua berichtgeving, nieuws, etc. vanuit Veenendaal, maar ook vanuit de diverse afdelingen. Daarom alleen wat berichten over de basis van de duivensport, het verenigingsleven en de duiven zelf.

Het zijn wel drukke tijden voor verenigingsbesturen en attractiecommissies. Het wemelt namelijk van de tentoonstellingen, met name de laatste weekeinden. In mijn rayon werden er dit weekeinde drie georganiseerd. Zelf bezocht ik gisterenmiddag de jaarlijks happening van zustervereniging P.V. de Telegraaf uit Aalsmeer. Even bij praten met de mannen die ik in het seizoen wekelijks vele uren spreek maar in de stille tijd nauwelijks. Gewoon gezellig even horen hoe het met de kweek staat (als er al gekoppeld is) of even horen of er nog nieuwe aankopen gedaan zijn. Natuurlijk ook even kijken naar de tentoongestelde duiven en vooral hun conditie.

Hier stond namelijk de directe concurrentie uitgestald, en ook nog in grote getale. Hoe zijn ze in vorm, wie heeft ze goed en wie niet. In het seizoen strijd ik namelijk tegen deze mannen om de eer in ons Samenspel (afgelopen seizoen gestart) Aalsmeer en Uithoorn. Voorheen, in het samenspel Aalsmeer. In het nieuwe samenspel (zo’n 50 – 55 hokken) hebben we (vrijwel) gelijke omstandigheden, in tegenstelling tot het spel in ons afdelingsrayon. In mijn ogen zijn samenspelen als deze een (voorlopige) redding voor de sport. Natuurlijk is hier ook sprake van beïnvloeding op het resultaat door wind. ligging en trek van de duiven maar deze is minder extreem dan in de afdelingsrayons.

Genoeg hierover, ik ben wat afgedwaald. Op deze klassieke tentoonstelling (waaraan bijna alle leden nog meededen) zag je gewoon het beeld terug van het afgelopen vliegseizoen. Degenen die het afgelopen seizoen de wind in de zeilen hadden, hadden ook op de tentoonstelling hun duiven het best in conditie. Of het succes in het seizoen hen extra motiveerde of dat gewoon de goede conditie werd vastgehouden, ik weet het niet. Toeval kan het m.i. niet zijn. Waarschijnlijk werken deze mannen in de stille tijd ook gewoon harder aan hun duiven.

De vraag is of de leden die ze nu goed hebben de conditie vast kunnen houden tot het komende vliegseizoen? Ze hebben naar mening in ieder geval al een voorsprong. Duiven die nu goed zijn gaan ook goed de kweek in. Een goed (lees gezond) verlopende kweek is naar mijn mening voorwaardelijk voor een goed vliegseizoen. Voor degenen die ze niet helemaal top hebben resteert nog wel tijd maar dan zal de planning toch al enigszins aangepast dienen te worden. Kweken uit duiven die niet helemaal in orde zijn is zinloos. Ze koppelen moeilijk, komen slecht op eieren, bevruchten slecht en ook de jongen groeien vaak slecht. Een bezoek aan de dierenarts zou veel duiven op dit moment goed doen. Checken en ingrijpen als er iets niet in orde is. Ik ben anders bang dat veel liefhebbers het nu al kunnen vergeten voor komend seizoen.

Wat het afgelopen zaterdag nog interessanter maakte om de tentoonstelling van onze zustervereniging te bezoeken was het feit dat wij zelf ook onze (kleine) onderlinge tentoonstelling hielden. Het is dan eenvoudig om de conditie van de duiven goed te vergelijken. Nu ben ik zonder twijfel niet helemaal objectief maar ik meen dat ons kleine clubje er qua conditie goed voorstaat. Er wordt hard aan de duiven gewerkt en dit zie je ook terug. Nu, maar ook in het seizoen. Het maakt niet zo veel uit hoeveel leden je hebt (natuurlijk het liefst zoveel mogelijk) als ze elkaar maar opzwepen naar zo goed mogelijke prestaties. Dit geldt voor de tentoonstelling maar natuurlijk bovenalles voor het vliegseizoen. Zonder strijd op clubniveau zijn er ook geen prestaties in groot verband. Je ziet het in bepaalde verenigingen gewoon ‘inkakken’. Er is weinig onderlinge competitie en men zakt langzaam terug. De kampioen van de club voelt zich een hele piet maar in het samenspel of in het rayon komt men in het stuk niet voor. Ze zoeken vaak naar excuses die er vaak maar ten dele zijn. In verenigingen met onderlinge strijd (in de goede zin van het woord) gebeurt dit niet of veel minder. Hier pakt men de handschoen op en gaat het steeds harder. Dit zie je in ons samenspel met ons clubje, maar op rayonniveau nog veel sterker zichtbaar. In ons rayon zwepen de grote drie uit P.V. de Postiljon (La Grouw, van Zon en Fanger) elkaar en anderen (van Lammeren, ondergetekende, Könst, e.a.) op naar grote hoogten. Geen enkele echte sportman wil wekelijks billenkoek krijgen. Strijd motiveert en motivatie zorgt voor prestaties.

Bij ons kleine groepje duiven waren de duiven van alle programmaspelers in uitstekende conditie. Natuurlijk niet helemaal foutloos ,maar naar mijn mening verklaart het wel de dominantie in de diverse kampioenschappen in het samenspel en de goede prestaties op rayonniveau. Goede prestaties betekent gewoon hardwerken. Zomer en winter!

Op eigen hok

Was het afgelopen week ook hard werken. Niet alleen heb ik afgelopen woensdag alle duivinnen gedruppeld tegen de luizen (94 stuks, waaronder 6 mogelijke doffers). Een uurtje eerder naar huis en druppelen maar. 94 keer het hok (in dit geval de volière) in en uit. Snel voor het donker werd. Tevens was het een mooi moment om alle duivinnen eens op te schrijven en te beoordelen. Iets dat ik eigenlijk voortdurend doe maar nu nog nijpender wordt. Ik kan natuurlijk geen 94 duivinnen plaatsen. De finale selectie zal plaatsvinden met koppelen (76 koppels, 72 vliegkoppels en 4 vloerkoppels). Een dilemma is de aanwezigheid van veel onervaren duiven. Ik had veel jongen voor de natoer die uiteindelijk maar 3 of 4 vluchten op het menu hebben gekregen en niet geklokt werden. Hiervan zijn er nog veel over. Goed gebouwd, van goede komaf maar zonder veel ervaring. Het wordt dus nog moeilijk de definitieve keuze. Bijkomende moeilijkheid is dat de jonge duiven van de eerste toer door het dramatische weer erg onregelmatig gepresteerd hebben. Gelukkig heeft vrijwel iedereen dit laatste probleem.

Ook voor veel werk zorgden de weergoden. De afgelopen weken had ik geluk. Door de windrichting bleven de volières keurig droog. Eén keer schrappen per dag volstond. Deze week was dit anders. Tweemaal hadden we Zuidelijke wind met veel regen. Recht op de voorkant van de volières. Het resultaat was een enorme plons water op de vloer. Schoonmaken met een emmer in plaats van met een strontblik. Niet ideaal. Vooral de naden en kieren blijven lang nat. Een risico voor wormen en Coccidiose. Gelukkig zorgt de harde wind voor droging. Voordeel is wel dat de vloeren een keer goed schoon worden in het deel van de volière waarin ik nooit een bad geef. Bijkomend voordeel is dat de mest inmiddels prima is. De parakuur (met parastop) heeft ogenschijnlijk toch tot enige verbetering geleid.

Ook veel werk maak ik van de verzorging an sich. Extra eiwit, vlierbessensiroop, lijnzaad- en knoflookolie, biergist, vitaminen en mineralen en knoflookpoeder. Ze krijgen het allemaal in een week. Op zaterdag eiwit over het voer dat vochtig is gemaakt met vlierbessensiroop. Op zondag een mix van mineralen, vitaminen en knoflookpoeder over het voer dat plakt door een beetje lijnzaadolie en woensdag biergist dat hecht aan het voer door de lookolie. Kortom never a dull moment omdat ook nog regelmatig groenvoer wordt verstrekt. Gisteren kregen de duivinnen en de vasthouders echte winterkost. Spruiten. Goed en goedkoop, slechts het snijden in hapklare brokjes kost een minuut of 20 per zakje. Als gemotiveerde liefhebber natuurlijk geen probleem want immers alle kleine beetjes helpen (wellicht) om de rui goed te laten te verlopen.

Op mijn satelliethokje in Zuidoost van vriend Rob Robbers heb ik vrijdagmiddag de kweekduiven gekoppeld. Hier zitten nu veel klakduiven omdat ik veel duiven van het kweekhok in Diemen hier heb ondergebracht. Het kweekhok in Diemen is inmiddels vrijwel leeg door de gezondheidsproblemen van mijn vader. Het hok van Robbers is hiervoor een goed alternatief. Rob is een harde werker die het afgelopen seizoen een beetje het succes kreeg waar hij al jaren naar streeft. Hopelijk brengen de klakduiven hem een stapje verder. De hoop is gevestigd op het kruisen van de klakken. Vroeger hield ik ze zuiver. Tegenwoordig kruis ik de meeste koppels. Afwachten maar weer.

Tot volgende week.

Michel Beekman