Michel Beekman - Winteractiviteiten: het wordt stiller

Zondagmorgen 11 december. Het is nog stil in huis en op straat. Af en toe passeert er een auto op de normaal zo drukke weg die voor ons huis loopt. Nederland is duidelijk nog in ruste. Logisch want op het moment dat ik dit stuk tik is het pas 7:45 uur. Een tijdstip waarop vrijwel alle niet duivenliefhebbers zich nog een keer omdraaien. Ik lag echter te woelen in mijn bed en dan is het maar beter om op te staan. Zondag is altijd een drukke dag, vooral in deze tijd van het jaar. Niet alleen moet er altijd vrij veel werk op de hokken verricht worden, ook de familieactiviteiten vragen

in deze tijd van het jaar terecht om wat meer aandacht. Dit betekent dat alle duivenactiviteiten vandaag en de komende weken maar wat naar voren moeten worden geschoven.

Met het schrappen van de hokken begin ik op zondag overigens nooit vroeg. Ik wil de buren ook graag van hun zondagsrust laten genieten. Wij melkers zijn er ons vaak niet van bewust hoeveel lawaai we produceren met het schoonmaken van de hokken. Ook het heen en weer lopen met water en voer maakt meer geluid dan we ons vaak realiseren. Na een gesprekje met mijn buurvrouw enkele jaren geleden ben ik mij hiervan echter terdege bewust. Sindsdien probeer ik op zondag een uurtje later naar de hokken te gaan.

Dit laatste komt vandaag bijzonder goed uit want ik zou anders geen moment weten om mijn weekstuk te schrijven en ik wil mijn vaste volgers niet in de steek laten. Tot mijn vreugde constateerde ik afgelopen week dat het aantal bezoekers dit jaar bijna verdubbeld is ten opzichte van vorig jaar. Kennelijk interesseren steeds meer mensen zich voor mijn (duiven)avonturen, hersenspinsels en andere zaken. Leuk en het motiveert mij om ruimte te zoeken om zelfs op drukke dagen tijd te vinden om iets te schrijven (dat hopelijk de moeite waard is).

In schril contrast tot mijn drukke activiteiten staat de rust in duivenland. Ik doel niet alleen op het gebrek aan zichtbare bestuurlijke activiteiten. Hier is ogenschijnlijk, in ieder geval voor de buitenwacht, een winterslaap is op gestart, maar vooral op het gebrek aan belangstelling voor de winteractiviteiten die georganiseerd worden voor de liefhebbers.

Het valt mij namelijk op dat overal waar ik kom steeds minder melkers te bespeuren vallen. Gisteren viel mij dit weer op bij de normaal gesproken zeer drukbezochte tentoonstelling van PV Rond de Amstel. Tot voor 2 jaar kon je op zondagmiddag het gebouw bijna niet in. Nu, op zaterdagmiddag, was het totaal anders. Toen ik even na 15:00 uur de deur opende was er slechts een enkel tafeltje bezet. Enkel eigen leden bovendien waar het vroeger stampvol zat met leden van zusterverenigingen.

Wellicht is de zaterdagmiddag als slotdag minder geschikt maar ik vrees dat er meer aan de hand is. Ik zie namelijk de laatste weken een tendens. Overal wordt het stiller. Het begon met de huldiging van het District Amsterdam waar de zaal matig bezet was. Het viel wat minder op bij de NHK maar was wel weer goed zichtbaar op de Nationale manifestatie. Hier was het in ieder geval op zondag naar mijn schatting 30% stiller dan gebruikelijk. Pijnlijk duidelijk werd het ook op onze rayontentoonstelling. Vrijwel geen mens aanwezig op zaterdag en op zondagmiddag een KWF verkoop met amper 40 aanwezigen.

De vraag is ‘wat is er aan de hand’? Is het de kleiner wordende groep liefhebbers? Een gekende ontwikkeling die nu steeds zichtbaarder wordt. Of is het de economische ontwikkeling? Alles in de sport wordt duurder en misschien wordt de hand meer op de knip gehouden. Een bezoek aan een winteractiviteit kost toch op zijn minst enkele tientjes per keer. Als er nog een bonnenverkoop gehouden wordt vaak nog iets meer ….

Wellicht is het ook gewoon zo dat de mensen niet meer te porren zijn voor een activiteit buiten het seizoen. Van een huldiging met een buffet is het nieuwtje wel af en ook voor een tentoonstelling loopt niemand meer warm. Om over het oordeel van een keurmeester maar te zwijgen. Vroeger werd hieraan enig gezag toegekend en zelfs enig aanzien aan ontleent. Nu is de belangstelling en het gewicht wat aan het oordeel van de keurmeester wordt toegekend simpelweg verdwenen.

Misschien komt dit laatste ook wel doordat het keuren een beetje een academische bezigheid is geworden. Om keurmeester te worden moet je best nog wel een beetje studeren en dit leidt er toe dat het vaak niet meer de grootste kampioenen zijn die de duiven keuren. In mijn jonge(re) jaren was dit anders. Toen werden de duiven meestal nog gekeurd door een ‘wilde’ keurmeester. Dit was vaak een kampioen, die door zijn harde spel veel respect kende in zijn omgeving. De melkers die toen nog wat minder informatie hadden waren benieuwd naar het oordeel van deze topper over hun favorieten. Verenigingstentoonstellingen met 40 tot 50 kwartetten waren in het midden van de jaren zeventig tot eind jaren tachtig van de vorige eeuw doodgewoon. En dit bij een leden bestand van 30 hokken. Men zette het liefst zoveel mogelijk kwartetten. Hoe anders is dit nu …. Er zit duidelijk sleet op de formule. Er wordt nog slechts uit gewoonte en als morele verplichting deelgenomen. Goede duiven worden niet meer gezet. Ze zijn niet klaar en niet meer geschikt voor de show en als ze al eens geshowd worden krijgen ze (te) lage punten.

Tijd dus voor nieuwe initiatieven. Dit is echter geen geringe opgave. Bedenk maar eens iets nieuws dat wel mensen motiveert om huis en haard te verlaten. Bij P.V. de Maasbode uit Velddriel wordt een woensdag de 21^e een poging ondernomen. De activiteitencommissie aldaar heeft een echte topper weten te strikken om duiven te beoordelen. Bas Verkerk durft namelijk de uitdaging aan om als echte nationale en internationale topliefhebber zijn oordeel uit te spreken over de kwaliteit (in zijn ogen) van een aantal toekomstige jaarlingen. Gewaagd maar daardoor wel interessant, want een echte kampioen die het aandurft om zijn mening te geven over andermans duiven vind je niet vaak meer. Natuurlijk doen bijvoorbeeld Gertjan Beute en Jos Evers dit al jaren maar dit zijn toch toppers van een ander kaliber. Ik ga dus zeker op woensdag 21 december een kijkje nemen. Ik ben nieuwsgierig hoe velen dit ook doen.

Op eigen hok

Stond mij vrijdagavond bij thuiskomst van het werk een vervelende verrassing te wachten. Het klepje van de volière was open gewaaid en bijna alle duivinnen zaten buiten. Een krachtterm kwam spontaan uit mijn mond. Roofvogels en ander onheil (in dit geval harde wind) zorgen er voor dat ik in deze tijd geen duiven uit laat. Laat staan ongepland. Gelukkig was ik een uurtje vroeger dan anders en begon het pas net te schemeren. Nog een beetje tijd om de duiven naar binnen te lokken. Met de oude duivinnen en jonge duivinnen was dit geen probleem. Zij gebruikten namelijk dezelfde ingang in het vliegseizoen. Met de jonge dames van de 2^e en 3^e ronde was het minder eenvoudig. Zij huisden als jong op twee andere hokken. Met een ander type ingang bovendien en dan is het binnenlopen door een Eijerkamp val niet gemakkelijk. Kortom bij het vallen van de duisternis zaten er nog een stuk of 15 dames buiten! Sh…….! Toen ze nog opschrokken door een ongelukkige handeling mijnerzijds en hierdoor de nacht in verdwenen was mijn humeur voor deze avond definitief naar de vaantjes (om het netjes te verwoorden). Gelukkig viel het weer in de nacht van vrijdag op zaterdag mee en scheen op zaterdagmorgen tussen de buitjes door de zon. Hierdoor zijn ogenschijnlijk alle duivinnen in de loop van de morgen teruggekeerd. Ik heb ze maar binnengehaald via hun oude hokken want in deze tijd van het jaar wil ik nog echt geen duiven dagenlang buiten hebben zitten.

Het onverwachte uitvliegen verstoorde wel mijn zaterdagplanning. Ik was van plan alle duiven een druppeltje onder de vleugel te geven om de luizen te laten verdwijnen. Vroeger deed ik dit altijd pas een maandje voor het seizoen maar sinds een tip van Michel Verweij (Vriend van de Verre) doe ik dit altijd direct na de (grote) rui. Door het gedoe met de duivinnen kon ik gisteren helaas slechts de doffers voorzien van dit goedje.

Inmiddels gebruik ik hiervoor een middel van de tweede generatie. De middelen van de eerste generatie werken namelijk bij mij op het hok niet meer. De middelen van de tweede generatie kennen een iets andere samenstelling waardoor de luizen er (nog) niet resistent voor zijn. Tot voor kort betrok ik dit middel altijd van Nanne Wolff, dit keer van Peter Boskamp. Ik heb namelijk geen tijd voor een bezoek aan Wezep of Beek en dan ben ik aangewezen op de dierenarts die middelen opstuurt.

In vorige weekstukken heb ik u deelgenoot gemaakt van mijn twijfel over het kuren tegen Paratyfus (of niet). Afgelopen maandag heb ik echter maar de kogel door de kerk gejaagd en besloten toch te kuren. 7 tot 10 dagen (afhankelijk van het moment waarop de pot leeg is). Ik kuur al tegen de paratyfus sinds 1995 en durf eigenlijk niet zonder …. Wel houd ik de kuur kort. Vorig jaar gebeurde dit bij toeval en dat is mij goed bevallen.

Veel verbetering in mest en conditie geeft de kuur op dit moment nog niet. Althans ik zie geen verschil in mest, eetlust en uiterlijke kenmerken. Even afwachten maar weer. Tot de volgende week.

Michel Beekman