Wat hoorde ik nou weer op de duivenclub (73)...

De hongerklop.

Je hoort er bij wielrenners nog wel eens over. Geen kracht meer hebben om verder te kunnen. Het overkwam Erik Breukink in de Giro 1989. Als ik naar mijn duiven kijk doe ik indirect ook zoiets om verslaping te voorkomen. Hoe of wat, dat is makkelijk. De duiven worden bij het opleren rijkelijk gevoerd. Wanneer een duif om een rede niet naar huis komt heeft hij toch reserves.

Hetzelfde zie ik in de club al jaren, dat de duiven de mand ingaan en vervolgens opgeleerd worden. Wanneer je dezelfde jonge duiven een avond van tevoren in de mand zet ontstaat er veel stress. Na enkele keren herhalen gaat de stress over en de verliezen worden aanzienlijk minder. Waar ik bij toeval achter kwam. De meeste leren hun duiven drinken door het namaken van een reismand en blauwe drinkbakjes. Zelf had ik een druppelbak. Veertien dagen voor de eerste vlucht heb ik de duiven gevoerd en de bak met water gevuld. Het druppel geluid maakte de duiven nieuwsgiering en men wist meteen hoe je water vind. Je moet natuurlijk je best om het maximale uit je duiven te halen. Nu ik dit schrijf is het tropisch warm en de bonden willen de duiven vluchten een week opschuiven. In België worden de duiven eerder gelost. De temperatuur is dan beter, maar mogelijk mist kan in de lucht hangen. Je maakt een keuze, maar om eerlijk te zijn neem je die iedere keer wanneer je de duiven wegbrengt van huis. Je bent dan de convoyeur in je beslissingen. Iets wat niet tegenvalt. Voor 20 jaar reeds ik naar Poppel en Merksplas. We keken nooit naar het weer en de duiven kwamen als een trein. Tegenwoordig houden we overal rekening mee. Grondmist, inversies, straling door GSM enzovoort. Wel weet ik dat het alleen slechter word. GSM en vervuiling doen er weinig goeds aan. Een hekel punt in al de verhalen blijft de gezondheid van de duiven. Vooral bij jonge duiven luistert dit nauw. Wisselend per gebied komt Pokken om de hoek kijken. Vele enten niet en gaan de boot in. Het enten is ook niet altijd de schuld van de liefhebber. Entstof is ook lang minimaal voorradig geweest. De jonge duiven zijn hier ook twee keer geënt. Twee weken voor het opleren zijn ze weer naar de duivenarts geweest. Dit eigenlijk op advies van dr Henk de Weerd. Zijn fingerspitzengefühl en zijn enorme kennis kwamen hiermee naar voren.  Wanneer je dit advies krijgt is een vorm van twijfel niet meer nodig. Ik heb het ook gedaan en ben erg tevreden over zijn advies. Wanneer ik dit schrijf staat me het drama van massale sterfte in het Noorden nog voor de geest. Men enten met een Oostblok entstof die goedkoper was. Helaas werd niet vertelt dat men daarmee twee keer moest enten. Er worden natuurlijk entstofnamen gegeven die goed zijn, maar ik ben van mening van de entstoffen, zijn ze echt wel zo goed. Alles muteert en dan kan hij zijn doel missen. Je hoort ook bij oude duiven over paramyxo. Het kan zeker als je het jaar voordien niet op de juiste wijze of met de juiste spullen heb laten enten. Zelf heb ik ooit een arts aan huis gehad, die niet diep genoeg de naald erin deed. Allemaal vetvlekken in de nek. Het voorjaar daarna waren die zussen ziek aan paramyxo. Dus let goed op.   getekend Henri Wittens