Bas Weijer - week 4

Vorige week eindigden we met de opmerking over het formeren van een stam. Hier komen we deze week op terug. In samenhang hiermee lees ik verschillende reacties omtrent de verkoop van Pieter Veenstra op Pipa met betrekking tot de bedragen en de 'eigenlijke' waarde van deze duiven. Verkoop van duiven is een kwestie van het samenbrengen van vraag en aanbod zoals met de meeste verkopen, een inkoppertje. Bij een veiling zoals op Pipa bepaalt de vraag de prijs. In mijn beleving gaat het niet meer zo zeer om in welke afdeling je vliegt of in welke kring/regio/CCG/etc.,

maar puur om kopprijzen met een vooraanstaand ras. De 'merknaam' van de duif heeft definitief haar intrede gedaan in de duivensport. Zo zijn er op dit moment verschillende 'duivenmerken' die enorm populair zijn: De Rauw-Sablon, Marcel Aalbrecht, Heremans-Ceusters, Gerard Koopman, Gerard & Bas Verkerk, Hans en Evert-Jan Eijerkamp, Pieter Veenstra, etc. Als er een duif van deze liefhebbers wordt verkocht zal deze altijd meer opbrengen dan dat Bas Weijers uit Groesbeek deze verkoopt met wellicht betere papieren (=prestaties). Kijk nu eens naar uzelf. Indien u over voldoende financiele middelen beschikt, kiest u dan een Volkswagen of een Skoda als nieuwe auto? Kwalitatief gelijkwaardig doch zal in 8 van de 10 gevallen de merknaam 'Volkswagen' u meer aanspreken. Zo zie ik dat ook terug in de duivensport. Kijk naar de talloze bonnenverkopen. Hier staan legio bonnen bij van goed presterende liefhebbers waarop maximaal € 40 wordt geboden. Hier zien we dat het aanbod inmiddels de vraag heeft overstegen wat de prijs gaat drukken. Denkt u ook € 40 te betalen als u bij een liefhebber aanklopt om wat te kopen? Waarschijnlijk niet. Hier liggen dus wel degelijk kansen voor de gemiddelde liefhebber om zich te versterken bij een beter presterende liefhebber. Het aanbod is hier dikwijls 'een jonge duif 2012'. Een enorm ruim begrip en in feite weet je niet wat je koopt. Als je de liefhebber belt zegt hij misschien 'bel in juli maar terug' of 'kom 'm maar halen'. Kortom, je weet niet wat je koopt en is het uit de kwekers of uit de vliegers, dit wordt dikwijls anders beoordeeld. Het 'grote' geld wordt geboden op een directe nazaat van een bewezen topvlieger of topkweker met een merknaam. Hoe verwerf je een merknaam als liefhebber? Hier zijn een aantal criteria voor te benoemen :
1. topprestaties met een vaste stam duiven
2. commercieel ingesteld
3. het geluk hebben om diverse echte toppers te kweken die Nationale asduif worden of Nationale winnaars

ad 1) Het spreekt voor zich dat u zich in de kijker dient te spelen door te presteren. Het spreekt meer aan als u dit doet met een familiestam duiven in plaats van wekelijks een anders ras/soort aan de kop van de uitslag te vinden. Men moet kunnen zeggen 'het is er weer eentje van de Kromme-lijn'. Steeds met andere duiven presteren en hier over communiceren schept blijkbaar verwarring 'wat zijn nu de goei?'

ad 2) deze eigenschap moet u eigen zijn of dit realiseren met de mensen om u heen. Als u alle vormen van commercie afhoudt komen uw prestaties en duiven niet in de picture te staan, dit werkt nu eenmaal waardeverhogend als u dit wel doet. Niet voor niet lezen we elk jaar weer een reportage van de liefhebbers met een merknaam. Zijn ze dan zoveel beter dan iedereen? Niet altijd, maar ze hebben wel de ingangen om de gerealiseerde prestaties aan de man te brengen en zelfs uit te vergroten. Hier is overigens niet mis mee, we consumeren deze lectuur met z'n allen gretig.

ad 3) een duif op de kooi die een begrip is in de duivensport is misschien nog wel het meest belangrijke criterium. Kijk eens wat voor reputatie de 'Kleine Dirk' van Gerard Koopman heeft opgebouwd als eerst supervlieger (2x 1e NPO) en later als superkweker. Rond deze duif is een soort mythe gecreeerd waardoor de nakomelingen onbetaalbaar werden voor velen. Dit werk vervolgens generaties lang door vooral als zich in die generaties weer een nieuwe topper zich manifesteert. Dan kom je weer bij punt 1 terecht, de stam, en als dit vervolgens breeduit gecommuniceerd wordt via de media, punt 2, is de cirkel rond.

Het formeren van een stam, hoe doen we dit? Het gevaar van veel aankopen doen is veel duiven op het kweekhok waarvan het rendement pas na enkele jaren vaststaat. Op zich niets mis mee. Echter, na een aantal jaren moet men een keuze maken met welke duiven / lijnen men verder gaat. De duiven die niet voldoen in de kweek moeten het veld ruimen, ongeacht afstamming. De duiven die gemiddeld hebben gekweekt kunt u nog eens analyseren in combinatie met de partner. Hebben de verschillende partners in de jaren in een andere koppeling al voor topduiven gezorgd, uitselecteren!!! Kans is groot dat de duif met de gemiddelde nakweek in deze gevallen het niveau naar beneden haalt. Op enig moment worden de duiven van leeftijd, vooral op de grote fond krijg je hiermee te maken. Zet een dergelijke duif eens op zijn of haar dochter / zoon en haal er eens wat zomerjongen uit. Kweek tevens uit de kinderen die op het vlieghok zitten een aantal jonge duiven.

De 'Louis', op dit moment een van onze beste kwekers, vader van Bjorn, winnaar 11e kampioenschap Marathon Noord. 3 kinderen en 1 kleinkind wonnen op Brive afgelopen jaar 1-2-5-14 tegen 139 duiven. Van hem zitten inmiddels 2 zonen op het kweekhok.

Van belang is de 'verervingswaarde' te bepalen van deze duiven, dus hoe presteert de nakweek in de 2e, 3e en 4e generatie. Dit vergt tijd, maar het begint met die kweker die in de eerste lijn uitstekend vererfd. Al dikwijls sprak ik met topliefhebbers die dachten dat het gras bij de buurman groener was dan bij henzelf. Herhaaldelijk werden ze echter geconfronteerd met het feit dat de eigen stam het beste rendeerde op het hok en door het steeds bijhalen als zaligmakend te beschouwen verslapte de aandacht om de eigen stam vast te leggen met als resultaat de opmerking 'ik heb er eigenlijk niets meer van zitten'. Dan is het te laat, dus wees alert.

Succes!